Siubhal gun siucair ann an Siorrachd Bhearaig?

Dh’fhosgail stèisean ùr ann an Alba aig deireadh a’ Chèitein, rud nach tachair to thric! ’S e seo Renton ann an Siorrachd Bhearaig anns na Crìochan. Mar sin, chuir mi romham a dhol air splaoid ann gus faicinn cò ris a tha e coltach.

A bharrachd air sin, tha seirbheis bus ùr – seirbheis bus-air-iarrtais ann an Schd Bhearaig: Pingo far am faod thu meanbh-bus iarraidh gu àite sam bith ann an t-siorrachd air prìs gu math reusanta.

Chuir mi tiocaidean air dòigh eadar Glaschu agus Reston air prìs gu math ìosal agus bha mi am beachd am bus Pingo fhaighinn eadar Reston agus Ayton, far a bheil rathad-iarainn beag ùr ann ann an Caisteal Ayton.

Thòisich rudan a dhol ceàrr nuair a chaidh ainmeachadh gum biodh stailcean ann air latha an turais agam. Às dèidh beagan rannsachaidh, ge-tà, fhuair mi a-mach gun robh trèanaichean eadar Glaschu agus Dùn Èideann fhathast a’ ruith agus gun robh an trèana agam eadar Dùn Èideann is Reston Transpennine Express fhathast a’ dol air adhart. Bhiodh agam ri trèana na bu thràithe fhaighinn dhachaigh, ach bha mi gu bhith ceart gu leòr.

Glè mhath, shaoil mi.

Oidhche ron trèana, thug mi sùil air app Pingo agus gu mì-fhortanach, cha robh slot sam bith ann aig an àm a bha mi ag iarraidh; bha mi ro slaodach is mar sin bhiodh agam ri coiseachd ann bho Reston no ri bus àbhaisteach fhaighinn.

Cha robh sin ro dhona. Dhùisg mi tràth madainn Disathairne agus fhuair mi an Subway gu meadhan a’ bhaile is ghabh mi an trèana gu Dùn Èideann. Ghaibh mi trèana a’ bhainne eadar Glaschu Mheadhain agus Dùn Èideann taobh Shotts a bhios a’ stad aig a h-uile stèisean agus rinn mi tòrr mòr eadar-theangachaidh san uair gu leth a thug e.

Is math gun do rinn mi an obair sin oir nuair a ràinig mi D.È, chunnaic mi gun deach mo thrèana gu deas a chur dheth airson adhbhar nach robh co-cheangailte ris an stailc. Bha agam ri plana ùr a dhèanamh agus tiocaid fhaighinn air trèana LNER gu Bearaig. Às dèidh suil a thoirt air Traveline Scotland, chunnaic mi nach biodh cothrom agam a dhol gu Reston tuilleadh, ach b’ urrainn dhomh bus fhaighinn bho Bhearaig gu Ayton agus coiseachd dhan chaisteal is dhan trèana bhig.

Bha cothrom agam barrachd eadar-theangachaidh a dhèanamh – is barrachd cofaidh a ghabhail – ann an Stèisean Waverley fhad’s a bha mi a’ feitheimh ris an trèana agus a-rithist, is math sin oir chosg an trèana gu Bearaig is air ais £30.

A chionn ’s gun robh stailc ann, bha mi draghail gum biodh an trèana loma-làn – trèana LNER gu Lunnainn aig 10:30. Ach cha robh – fhuair mi bòrd dhomh fhèin gun dragh sam bith agus chòrd an turas rium glan, gu h-àraid na seallaidhean mìorbhaileach ri taobh a’ chosta faisg air a’ chrìch.

Stèisean Bhearaig

Ann am Bearaig, bha tìde ann airson cofaidh is rud beag eadar-theangachaidh eile. Is fìor thoil leam Bearaig agus ged nach d’ fhuair mi cothrom a dhol a-steach gu meadhan a’ bhaile, chòrd na seallaidhean bhon bhus is bhon trèana rium gu mòr. Chòrd e rium blas muinntir an àite a chluinntinn – measgachadh de dh’Alba agus den Chaisteal Nuadh. Is toil leam mar a tha am baile cho Albannach is cho Sasannach aig an aon àm! Is dòcha gum bu chòir inbhe shònraichte a bhith aig Bearaig mar saor-stàit?! Tha daoine air a bhith a’ bruidhinn air seirbheis ionadail aig ScotRail eadar Dùn Èideann agus Bearaig taobh Dùn Bàrr a bhiodh a’ stad aig an an stèisean ùr aig Linton an Eara tha ga thogail an-dràsta. Bhiodh sin gu math feumail is goireasach – saoil am faigheamaid soidhne dà-chànanach ann am Bearaig an uair sin?!

Bha am bus eadar Stèisean Bhearaig agus Reston air an uair agus bha e ùr, glan agus goireasach le rùm airson baidseagalan agus le dràibhear a bha uamhasach cuideachail. Bha an t-slighe brèagha le cothrom a dhol tro bhaile àlainn Eyemouth. Feumaidh mi a dhol air ais latha de na làithean.

Ann an Ayton, choisich mi suas an cnoc dhan chaisteal, taigh-mòr Baronial Albannaich a chaidh a thogail sna 1850an. A-nis, tha an Caisteal air a chleachdadh mar àite do bhainnsean agus tachartasan eile agus tha sealbhadairean a’ Chaisteil air rathad-iarainn a thogail ann.

Rathad-iarainn Caisteal Ayton

Bha cothrom agam bruidhinn ris na daoine leis a bheil an caisteal, Richard agus Brian agus mhothaich iad gun robh mi deidheil air trèanaichean agus bhruidhinn iad rium mun trèana agus thug iad cothrom dhomh sùil a thoirt air an t-seada einnsein.

Tha an loidhne bheag ann an cruth balùn air sreang – a’ toiseachadh bho stèisean, a’ dol air loidhne dìreach gu lùb a tha a’ tionndadh na trèana, a-steach gu stèisean a’ chaisteil agus an uair sin air ais dhan chiad stèisean agus gu clàr-tionndaidh. Tha an loidhne a’ ruith tro choille snog agus an uair sin a-steach gu gàraidhean a’ chaisteil le sealladh sgoinneil den chaisteil.

Rathad-iarainn Caisteal Ayton

Tha seilbheadairean a’ chaisteil gu math deidheil air trèanaichean agus tha seo ri fhaicinn bho chafaidh a’ chaisteil – The Station Buffet a tha loma-làn railwayana – dealbhan is mapaichean is siognailean is eile.

Seo bhidio den loidhne.

Nis, chan e seo a’ chiad turas a bha rathad-iarainn san sgìre – bha stèisean ann an Aymouth air Prìomh Loidhne a’ Chosta an Ear gus an deach a dhùnadh ann an 1962. Agus bha meur-loidhne ann gu Eyemouth cuideachd – loidhne mu 3 mìle a dh’fhaid a dhùin ann an 1962 cuideachd.

Gu fortanach, tha Ayton agus Eyemouth meadhanach faisg air an stèisean ùr ann an Reston.

A thaobh Stèisean Reston fhèin, chaidh an stèisean tùsail a dhùnadh ann an 1964. Bha e na cheann-rèile airson loidhne a bha a’ dol gu na Dùin (Duns) agus Cille Bhoiseil (St Boswells) sna Crìochan far an robh ceangail ann ri grunn rathaidean-iarainn eile. Dhùn an loidhne eadar na Dùin agus Cille Bhoiseil ann an 1948 às dèidh tùil a rinn sgrios air an loidhne. Dhùn an loidhne eadar Reston agus na Dùin do luchd-siubhail ann an 1951 agus dhùin i do bhathar cuideachd ann an 1965.

Seo mapa de na rathaidean-iarainn mar a bha iad uair.

Rathad-iarainn Siorrachd Bhearaig
Rathad-iarainn Eyemough

Mar sin, ged eil na rathaidean iarainn ann an Siorrachd Bhearaig cho pailt sa bha iad uair, tha co-dhiù aon stèisean san sgìre a-rithist – Reston – agus tha meanbh-rathad iarainn ùr ann cuideachd. Agus ged nach d’ fhuar mi cothrom Pingo no Stèisean Reston a chleachdadh, chan e siubhal gun siucair a bh’ ann.

Alasdair

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , | Sgrìobh beachd

Rathaidean-iarainn Arainn!

Tha ùidh mhòr agam ann an rathaidean-iarann eileanach agus tha mi air sùil a thoirt air tramaichean ann an Eilean Bhòid agus air meanbh-rathaidean iarainn ann am Bòd agus Cumaradh. Cha robh leisgeul agam coimhead air Eilean Arainn gu ruige seo, ge-tà,  oir cha robh rathad-iarainn riamh ann.

Ach tha mi air làithean-saora ann an Traigh a’ Chaisteil agus lorg mi leabhar san taigh sa bheil mi a’ fuireach– the Arran Bus Book (1983) – a tha ag aithris air plana a bh’ ann uair gus rathad-iarainn a thogail ann an taobh a deas an eilein.

Mapa den mholadh airson rathad-iarainn ann an Arainn

Bha na molaidhean seo mar phàirt de dh’aithisg Phàrlamaideach Report of the Rural Transport (Scotland) Committee 1919. Chaidh seo a mholadh gus piseach a thoirt air eaconomaidh agus còmhdhail taobh a deas an eilein agus mar phàirt de dh’iomairt gus còmhdhail nas fheàrr a chur air dòigh eadar Àird Rosain, Arainn, Ceann Tìre agus Ìle.

Cha tàinig na planaichean gu buil mar ach tha e fìor inntinneach gun robhar fiù ’s a bruidhinn air an leithid.

Agus chuir seo uile nam chuimhne gun robh pròiseact ann uair gus Taigh-tasgaidh Còmhdhail fhosgladh ann an Cladach, ann an Arainn sna 80an. Chan eil mi cinnteach an do dh’fhosgail an taigh-tasgaidh riamh. Leugh mi gun deagh seann trèana subway à Glaschu a thoirt dhan eilean mar phàirt de seo ach gun deach fhàgail taobh a-muigh sabhal ann an Coire Ghoill (Corriegills) gus an do thuit e às a’ chèile. Cha d’ fhuair mi riamh greim air dealbh den charbad ann an Arainn gu mì-fhortanach.

Fear de na carbadan tusail aig Subway Ghlaschu (ann an seirbheis 1896-1977). Chaidh fear dhiubh gu Eilean Arainn a rèir coltais – saoil a bheil dealbh sam bith aig duine sam bith?


A rèir coltais, b’ e ùghdar an Arran Bus Book, fear Berni Mitchell-Luker, a bha air cùl nam planaichean gus taigh-tasgaidh a stèidheachadh san eilean. Rinn mi beagan rannsachadh air-loidhne agus lorg mi iomradh-bàs Mhgr Mitchell-Luker san Arran Banner (10/3/2018)

Bha seo ann:

B’ e seo an càr subway. Agus a rèir an aon artagail, ’s ann ann an Taigh nam Bàtaichean ann an Cladach a bha an Taigh-tasgaidh agus bha e ann goirid às dèidh dhan leabhar tighinn a-mach.

A bheil barrachd fiosrachaidh aig duine sam bith mun chàr subway ann an Arainn? Bhiodh e uamhasach math dealbh fhaicinn dheth!

Alasdair

Air a phostadh ann an Uncategorized | Air a thagadh , , | Sgrìobh beachd

Chan ann am Bòid uile a tha an t-olc: Turas gu Hiort a’ chinn a deas

Is fìor thoil leam eileanan, an dà chuid ann an Alba agus nas fhaide air falbh. Tha mi air tadhal air iomadh eilean beag is mòr bho Hiort sna iar-thuath gu Creag Ealasaid san iar-dheas agus Eilean Mhaigh air a’ chosta an ear.

Tha tòrr eileanan air nach do thadhail mi fhathast, ge-tà agus tòrr a tha mi airson faicinn. Aig mullach na liosta bucaid agam tha Eilean Ascension anns an Atlantaig a Deas. Agus san dàrna àite, tha Rònaigh – eilean Gàidhealach le eachdraidh gu math beartach is inntinneach.

Bha cothrom agam a dhol gu Hiort bho chionn trì bliadhna agus bha e dìreach sgoinneil.

An t-Sràid, Hiort

Ach a bheil fhios agad dè tha ceàrr le Eilean Ascension is Hiort is Rònaigh? Seadh, chan eil trèanaichean ann.

Bho chonn seachdain chaidh mi gu eilean a tha caran iomallach is doirbh ruigsinn –  ach a tha gu math handy airson na trèana. B’ e seo Cumaradh Beag no Wee Cumbrae. Tha sinn uile eòlach air Cumaradh Mòr agus a phrìomh bhaile – gu dearbh, an t-aon bhaile san eilean – Port a’ Mhuilinn/Millport – ach chan eil mòran againn air a bhith ann an Cumaradh Beag.

‘S e eilean prìobhaideach a th’ ann an Cumaradh Beag agus chan eil e furasta faighinn ann. Chan eil ach dithis a’ fuireach san eilean – caraid posta a tha a’ coimhead às dèidh taigh mòr an eilein – Cumbrae House agus mar sin, chan eil seirbheis aiseig ann. Tha an t-eilean air a bhith le diofar dhaoine sna beagan bhliadhnaichean mu dheireadh agus gus bho chionn ghoirid bha e doirbh faighinn ann.

Gu fortanach, tha companaidh air a bheil Clyde Charters a-nis a’ dol ann gu cunbhalach agus nuair a chuala mi mu dheidhinn, cha b’ e ruith ach leum dhomh tiocaid fhaighinn.

Mar sin, cha robh agam ri dhèanamh ach trèana fhaighinn eadar Glaschu agus an Leargaidh Ghallda gus am bàta agam fhaighinn. Mar a thachair e, le stailc nan trèanaichean, cha robh e idir furasta, ach rinn mi a’ chùis air agus aig 11:30 bha mi a’ feitheimh aig a’ chidhe. Agus chan fhada gus an do nochd Tonka – am bata beag buidhe aig Clyde Charters.

Tonka – bàta Clyde Charters. Tha Cumaradh Mòr agus Arainn ri cùl na deilbhe. Chithear an aiseag aig Laimrig Chumaraidh cuideachd.

Bhon Leargaidh, chaidh sinn seachad air Cumaradh Mòr agus an uair sin seachad air Port a’ Mhuilinn – le deagh sheallaidhean de Bhòd agus de dh’Arainn agus an uair sin de Chumaraidh Bheag fhèin. Cha tug an turas ach 20 mionaid.

An Leargaidh bhon mhuir

Bha ròin gu leòr air na clachan faisg air an eilean agus bha tòrr ri fhaicinn faisg air a’ chidhle – Caisteal Chumaraidh, Taigh Chumaraidh agus beagan taighean is toglaichean eile. Tha sealladh àlainn an de Phort a’ Mhuilinn cuideachd.

Tha an caisteal ann am fìor dheagh staid agus faodaidh tu a dhol a-steach ann agus a dhol suas dhan mhullach.

Tha gu leòr ri fhaicinn san eilean agus cha robh againn ach trì uairean a thìde. Às dèidh sùil a thoirt air a’ chaisteal, chaidh mi air cuairt dhan taigh solais air taobh an iar an eilean. Cha robh e furasta, feumar an ràdh. ‘S e eilean gu math beanntach a th’ ann agus tha an rathad thairis air an eilean bhon chaisteal dhan taigh-solais gu math gu math cas. Bha mi toilichte gun robh botannan làidir agus gu leòr uisge agam – gu sònraichte leis gur e latha fìor theth a bh’ ann.

Mu letheach slighe, faisg air meadhan an eilein, chaidh ionnsaigh a thoirt oirnn le faoilleagan – feumaidh gun robh sinn faisg air an àite neadachaidh aca – ach leis nach eil ach aon fhrith-rathad ann cha robh dol às againn.

Às dèidh dhomh tighinn beò à ionnsaigh nan Angry Birds, bha an t-àm ann a dhol sìos air rathad cas dhan taigh-solais. Chan eil an taigh-solais ga chleachdadh idir a-nis agus tha na taighean is toglaichean agus an gàrradh air a dhol a dholaidh. A rèir coltais, bha obair sgeadachaidh a’ dol air adhart air na toglaichean bho chionn ghoirid ach tha cudeigin air a’ mhòr-chuid de na h-uinneagan a bhriseadh. Tha mi an dùil is an dòchas gun tèid na togalaichean a ghlèidheadh is a sgeadachadh mus tèid am milleadh leis a’ ghaoith is uisge. Bhiodh iad math airson flataichean làithean-saora no taigh-tasgaidh.

Taigh-solais Chumaraidh

Mhotaich mi air a’ mhapa gu bheil ainmean Gàidhlig gu leòr san eilean: Craig Nabbin (Creag an Àbain?) faisg air an taigh-solais, Shenawally Point (Seana-bhaile?), Ballach an tom Slap (Bealach an Tuim?) agus cnoc air a bheil Bar Hoy.

Chaidh an 3 uairean a thìde san eilean inntinneach seo seachad gu math luath agus cha b’ fhada gus an robh mi aig a’ chidhe a-rithist a’ feitheimh ris a’ bhàta.

Leis an fhrinn innse, nuair a chaidh mi, bha mi caran draghail mun àite oir a rèir an t-seann fhacail:

Chan ann am Bòid uile a tha an t-olc; tha cuid dheth sa Chumaradh Bheag làimh ris. 

Ach gu fòrtanach, chan fhaca mi olc sam bith. ‘S e eilean sgoinneil a th’ ann agus mholainn gu mòr e.

Tha mi a’ planadh turas rèile eile gu eilean an-dràsta – Glaschu – an t-Oban – Colbhasa agus air air dhan Òban air a’ phlèana. Cùm sùil air trèanaichean, tramaichean is tràilidhean airson barrachd fios.

Alasdair

Air an Kindle agam: Cowboy Song, the Authorised Biography of Philip Lynott – Graeme Thomson.

Air m’ fòn làimh: Status Quo – Whatever You Want 1979 (9/10), Thin Lizzy – Live and Dangerous, 1978 (10/10).

Railmiles: 86

Air a phostadh ann an Uncategorized | 3 beachd(an)

Mucan Lego os cionn Lunnainn! Turas dhan Cheann a Deas #gàidhlig

Tha mo nighean as sine Ciorstaidh beò-ghlaicte le Harry Potter agus tha mo nighean as òige Eubha uamhasach dèidheil air Lego agus mar sin, chaidh sinn air turas gu Stiùdio Harry Potter agus gu Legoland ann an ceann a deas Shasainn air ais san Dàmhair.

Bha sinn uile toilichte oir tha mi fhèin is Jenny gu math dèidheil air Harry Potter agus Lego cuideachd AGUS bha cothrom ann a dhol air gu leòr trèanaichean!

Air a’ chiad latha, chaidh sinn gu Watford Junction. Às dèidh dhuinn a dhol a-steach gu Port Adhair-Luton, agus eadar Luton Airport Parkway is St Albans air an trèana, bha sinn a’ dol a dhol air an Abbey Flyer, a’ mheur-loidhne eadar St Albans agus Watford Junction ach bha na trèanaichean dheth air an latha sin air adhbhar air choireigin agus bha againn ri bus fhaighinn.

Chuir sinn Taigh-òsta air dòigh ann an Watford Junction oir bidh na busaichean gu Stiùdio Harry Potter a’ falbh às a sin. Bha mi air mo dhòigh glan leis an àite-fuirich againn oir nuair a chaidh  sinn dhan t-seòmar, bha deagh shealladh againn den stèisean agus de na trèanaichean a’ dol seachad!

Chuir e iongnadh oirnn uile cho snog ’s a tha Watford. Bha tòrr thogalaichean eachdraidheil ann, bùitean matha agus tha fiù ’s lòn-thunnaig air an àrd-shràid!

Chaidh sinn gu Watford High Street air an Overground agus thug e orm smaoineachadh mu thubaist a bh’ air a bhith air an Overground latha no dhà mus robh sinn ann – chaidh trèana tro na bufairean ann an Enfield.

Thàinig e a-mach às dèidh làimh gun robh an dràibhear air a bhith a’ gabhail cocaine!

Gu fortanach, chan eil e coltach gun robh an dràibhear againn air a bhith a’ gabhail pùdair caismeachd Bholibhia!

Thug sinn orm smaoineachadh mun òran Casey Jones leis a’ Ghrateful Dead:

Driving that train, high on cocaine, Casey Jones is ready, watch your speed, Trouble ahead, trouble behind, And you know that notion just crossed my mind…

The Grateful Dead

An ath-latha, chaidh sinn air a’ bhus shònraichte gu Stiùdio Harry Potter. Chunnaic sinn a h-uile rud – Privet Drive, Talla Mòr Hogwarts, na seòmraichean teagaisg ann an Hogwarts agus fhuair sinn butter beer.

Agus a bheil fhios agad dè th’ aca an sin a-nis?

Trèana Hogwarts!

An ath latha, chaidh sinn gu Lunnainn agus bha sinn a’ fuireach faisg air Stèisean Euston. Mhothaich mi typo cloiche sgriosail – Aberystwith. A-steach dhan mhuir leis còmhla ri Carnarvon, Conway, Towyn  etc.

Bha Jenny air iarraidh orm tiocaidean a chur air dòigh dhan Tate Gallery. Rinn mi sin ach cha robh fhios agam gun robh dà Thate Gallery ann – cha robh mi air cluinntinn ach mun Tate Modern agus mar sin, chuir mi tiocaidean air dòigh airson sin.

Ged is e Tate Bhreatainn a bha Jenny a’ ciallachadh, cha do chuir e cus dragh oirre gun robh mi air an gailearaidh ceàrr a chur air dòigh is chaidh sinn ann.

Leis an fhìrinn innse, chan eil tuigse sam bith agam air na h-ealainean lèirsinneach idir agus ged a chuala mi gu leòr dhaoine a’ càineadh nua-ealain, chòrd na chunnaic mi rium. Ach cha do chòrd e ri mo nighnean Ciorstaidh is Eubha “cha chanainn ealain ri sin idir. Chan eil ann an sin ach sgudal!” is mar sin air adhart is chaidh mo dhubh chàineadh airson an gailearaidh ceàrr a thaghadh!

Bha an aon seòrsa beachd aca ’s a bha aig Mark Knopfler a rèir coltais:

And then you get an artist says he doesn’t want to paint at all

He takes an empty canvas and sticks it on the wall

The birds of a feather all the phonies and all of the fakes

While the dealers they get together

And they decide who gets the breaks

And who’s going to be in the gallery

Dire Straits, In the Gallery, 1978

Ach air an fheasgair, chaidh sinn airson piotsa agus an uair sin air turas bus timcheall air Lunnainn agus chòrd sinn riutha gu fortanach!

Mus deach sinn a-mach airson biadh, ge-tà, chaidh mi air turas rèile eile. Tha mi a’ feuchainn ri dhol air Underground Lunnainn air fad agus cha robh mi riamh air meur-loidhne an District Line gu Kensington Olympia, loidhne a tha dìreach fosgailte aig deireadh na seachdain. An turas seo, fhuair mi cothrom a dhol air!

An ath-latha,dhùisg sinn gu tràth agus rinn sinn air Euston airson trèana a ghlacadh gu Legoland. Fhuair sinn an trèana gu Slough agus an uair sin air a’ mheur-loidhne gu Windsor & Eton Central.

Is e meur-loidhne shnog a th’ ann gu Windsor & Eton Central le arcade snog le bùithean is cafaidhean. Tha am baile fhèin uamhasach snog cuideachd. Fhuair sinn am bus gu Legoland an uair sin agus bha mi a’ coimhead air adhart ris an turas oir ’s toil leam Lego agus pàrcaicean-teama san fharsaingeachd. AGUS tha dà rathad iarrainn-ann cuideachd!

’S a chiad dol a-mach, tha an Hill Train. Tha an t-slighe a-staigh dhan Phàirc gu math àrd agus airson a dhol sìos do na goireasan uile, ’s e an dòigh as fheàrr a dhol air a’ Hill Train. ‘S e trèana càball th’ ann a tha car coltach ri Tramfordd y Gogarth – the Great Orme Tramway ach a-mhàin nach eil dràibhear ann.

Ged a tha dathan agus coltas Legothach air an loidhne bheag seo sna làithean seo, bha e ann nuair a bha Pàirce Safari Windsor ann mus deach Legoland a chur na h-àite.

Chòrd an loidhne bhaeg rium glan – agus nam bithinn ann leum fhèin, bhithinn dìreach air a dhol suas agus sìos air fad an latha gun an còrr den phàirc fhaicinn!

Thog mi bhidio den Hill Train cuideachd:

Gu mì-fhortanach, bha an Lego Express – an rathad-iarainn àbhaisteach dùinte nuair a bha sinn ann – an aon rud a thachair nuair a chaidh sinn gu Disneyland Paris. Dà phàirc-teama agus dà rathad-iarainn dùinte….

An Legoland Express

Ach bha na rides uile math agus bha an latha fìor mhath.

Chaidh sinn dhachaigh air an ath latha, ach mus do rinn sinn sin, bha tìde againn rud no dhà eile a dhèanamh. Fhad’s a bha na nighnean sna bùithtean, chaidh mi airson safari rèile. An tòiseach, rinn mi an Kennington Loop.

Seo turas goirid ach toirmisgte a tha gu math mòr-chòrdte do dh’aficionados Underground Lunnainn!

Bidh a’ mhòr chuid de na trèanaichean air meur-loidhne Charing Cross an Northern Line a’ crìochachadh ann an Kennington. Bidh na daoine a’ fàgail na trèana agus bidh an trèana an uair sin a’ tionndadh air lùb Kennington agus a’ dol gu tuath a-rithist bho stèisean Kennington. Chan eil e ceadaichte do luchd-siubhail a dhol timcheall air an lùib – ach bidh gu leòr dhaoine ga dhèanamh co-dhiù.

Bha an t-eagal orm gun rachadh mo thilgeil far na trèana no gum faiceadh an dràibhear mi air CCTV ach mar a thachair e, bha e air leth furasta is cha do thachair dad!

Bha cothrom agam bhidio a thogail.

Agus mu dheireadh, chaidh mi air turas air an loidhne Underground ùr eadar Kennington agus Stèisean Cumhachd Battersea. Tha mi gu math deidheil air Pink Floyd agus bha mi an dùil gum biodh dealbhan is ìomhaighean de mhucan air feadh an àite – ach cha robh idir. Agus nuair a chaidh mi dhan stèisean Cumhachd fhèin, cha robh sgeul air a’ mhuic – ach chuir mo nighean Ciorstaidh an dealbh a thog mi ceart às dèidh làimh!

Agus lorg mi am modal Lego seo den Stèisean Cumhachd cuideachd.

An uair sin, bha an tìde ann a dhol dhachaigha Ghlaschu, a shelter, from Pigs on the Wing….

Alasdair

Air a phostadh ann an England, London Underground, Lunnainn, Sasainn, Uncategorized | Air a thagadh , , | Sgrìobh beachd

Crashing through the boundries, lunacy has found me, cannot stop the battery! – Trèanaichean bataraidh

Tha a’ chiad seirbheis rèile le trèana bataraidh san RA gu bhith a’ tòiseachadh ann an Lunnainn a dh’aithghearr.

Bidh trèanaichean bataraidh a’ ruith air meur-loidhne ghoirid Greenford ann an Lunainn an Iar a tha a’ dol bho West Ealing gu Greenford. ’S e pròiseact pìleat a tha seo ach ma bhios e soirbheachail, thèid fheuchainn ann an àiteachan eile.

‘S e naidheachd mhath dha-rìribh a tha seo.

Trèana Bataraidh Clas 230 ann an Glaschu rè COP26.

Tha an t-àm ann cùl a chur ri trèanaichean dìosail air adhbharan àrainneachd ach tha e uamhasach daor dealanachadh os-cionn (overhead line electrification) a chur air dòigh agus tha e a’ toirt ùine mhòr cuideachd. Agus ged a bu chòir dhan mhòr-chuid den lìonra a bhith air a dhealanachadh, tha cuid de loidhnichean ann far nach tachair e gu bràth – mar eisimpleir loidhnichean dùthchail fada gun mòran luchd-cleachdaidh.

Mar sin, bidh pàirt chudromach aig trèanaichean bataraidh agus haidridein ann a bhith a’ dì-chàrbonachadh rathaidean-iarainn.

Ged a tha deuchainnean air a bhith ann, a’ gabhail a-staigh deuchainnean ann am Bo’ ness agus ann an Glaschu rè COP26, seo a’ chiad turas a bhios trèanaichean bataraidh a ruith ann an seirbheisean àbhaisteach le luchd-siubhail.

Chaidh meur-loidhne Greenford a thaghadh airson a’ phìleit seo a chionn’s gu bheil i goirid agus a chionn ’s gur e seotal (shuttle) a th’ ann le trèanaichean a’ dol suas agus sìos an loidhne fad an latha is gun a bhith a’ dèanamh ceangal ris a’ chòrr den lionra. Bidh an trèana a’ tèarrdseadh aig an stèisean eadar seirbheisean.

Meur-loidhne Greenford – West Ealing gu Greenford

‘S e trèana clas 230 a bhios ann – trèana London Underground bhon District Line a chaidh suas-chuairteachadh (upcycled) agus a tha a-nis a’ ruith air bataraidhean.  

Agus a rèir artagal san Scotsman bho chionn ghoirid, thathar an dùil gun òrdaich ScotRail trèanaichean bataraidh ùra ann an ùine nach bi fada.

Alasdair

Mur eil thu a’ tuigsinn cò às a thàinig tiotail a’ bhlog seo, tha e bhon òran Battery le Metallica (anns na làithean nuair a bha iad fhathast math!)

Air a phostadh ann an Àrainneachd, Lunnainn, rathaidean-iarainn | Air a thagadh | Sgrìobh beachd