Tha e a’ dol gar marbhadh uile – dè cho cool ’s a tha sin! Turas dhan Ròimh V #gàidhlig

Air an latha mu dheireadh againn san Ròimh, chaidh sinn dhan dà àite as ainmeile do luchd-turais – an Staidhre Spainnteach agus Fuaran Trevi.

Chaidh sinn ann air a’ mheatro – uill, dh’fheuch sinn co-dhiù – cha robh na trèanaichean a’ stad aig an stèisean a bha sinn ag iarraidh, no gu dearbha, aig an stèisean às a dhèidh nas motha mar thoradh air obair-chàiridh.

Cha robh e gu dìofar, ge-tà, oir ’s e latha àlainn a bh’ ann agus choisich sinn tro na sràidean, a’ coimhead air na bùithtean agus cafaidhean.

Stad sinn ann an cafè beag snog ri taobh an rathad le deagh chlàr-bìdh veggie ach fhad ’s a bha sinn a’ feitheimh gus òrdugh a chur a-steach, chaidh an cidsean na smal is mar sin, bha againn ri teicheadh agus àite-ithe nas sàbhailte a lorg!

Chòrd an Ròimh ruinn gu mòr ach bha an t-àm ann a dhol dhachaigh. Choisich sinn air ais gu Stèisean Termini agus chaidh sinn air bòrd an Leonardo Express airson a’ phuirt-adhair – an t-seòrsa seirbheis rèile a bhiodh againn gu Port-adhair Ghlaschu nam biodh poileasaidh còmhdhail ciallach againn ann Alba.

Bha sinn sgìth ach cha bhiodh e fada gus am biodh sin dhachaigh.

…. no am biodh?

Nuair a ràinig sinn am port-adhair, thuirt iad gun robh dàil air an itealan againn gu Amsterdam. Cha robh sinn ro dhraghail an tòiseach oir bha còrr is 1.5 uair a thìde gu bhith againn ann an Amsterdam mus falbhadh am plèana againn gu Glaschu.

Aig a’ cheann-thall – às dèidh norrag agus cus cofaidh, bha am plèana uair a thìde air dheireadh agus thuirt an luchd-obrach gur dòcha gum faigheamaid an ceangal againn ach nach robh e idir cinnteach.

Faisg air deireadh an turais, dh’innse iad dhuinn gun robh sinn a’ dol a chall am flight againn – cho math ri daoine a’ dèanamh air Innis Tìle, Sri Lanka, Beijing is eile agus gum biodh againn ri fuireach ann an Amsterdam air an oidhche sin.

Sin as adhbhar gun robh sinn a’ ceannachd undies ùr ann am port-adhair Schiphol aig 10f!

Na gabh dragh, thuirt muinntir KLM – gheibh sibh taigh-òsta agus biadh saor is an-asgaidh.

Chaidh sinn a-mach gus feitheamh ris a’ bhus dhan taigh-òsta – còmhla ri còrr is 100 duine eile. Nuair a thàinig am bus, cha robh cus dragh oirnn – mur a faigh sinn am fear seo, gheibh sinn an ath fhear, smaoinich sinn. Ach chan ann mar sin a bha daoine eile a’ smaoineachadh! Bha iad a’ sìor phutadh a-steach agus a’ bualadh air daoine eile is ag èibheachd is a’ trod.

Bha mi a’ smaoineachadh gun tòiseachadh sabaid mhòr coltach ri rudeigin a chitheadh tu sa Bheano agus gum biodh daoine ag èibheachd ‘fight fight fight’ mar a dhèanadh daoine sa bhun-sgoil. Cha do thachair sin aig a’ cheann-thall ach bha am bus coltach ri clown car nuair a bha e deiseil agus ’s e mòr-ionantas nach deach duine sam bith a phronnadh gu bàs!

resourcegraphics_ball-of-violence_6010

 

A dh’aindeoin seo uile, ràinig sinn an taigh-òsta beò agus abair thusa gun robh e brèagha! Bha e cho math is gu do cheannaich mi mi cairt-phuist mar chuimneachan.

“Siri – show me an example of brutalist 1960s architecture!”

Rud eile a bha inntinneach mun taigh-òsta seo, ’s e gun robh e coltach ris an taigh-òsta ann an Dr Who far an robh gach seòmar coltach ri Seòmar 101 agus far an robh Minotaur a’ feuchainn ris a h-uile duine a mharbhadh.

Tha cuid de na loidhnichean Dr Who as fheàrr leam sa phrògram sin:

10625122_10152714883353610_6000925098638036619_n

Agus:

10702072_10152714910248610_2960140276426460059_n

Dhomsa, bhiodh Seòmar 101 mar seo: bhiodh ceòl Phil Collins a’ cluich fad an t-siubhail, cha bhiodh dad air an TBh ach an t-sreath Anne of Green Gables bho na 1980an, bhiodh daoine a’ bruidhinn rium mu bhall-coise agus cha bhiodh cofaidh ceart ann.

Gu fortanach, cha do thachair gin de na rudan sin. Bha an taigh-bìdh air dùnadh agus mar sin, bha againn ri criosps fhaighinn sa bhàr. Cha robh e saor – 20 Euro airson 1 G&T agus 1 leann ach bha sinn feumach is airidh air a leithid. Bha sin daor gu leòr ach bha e tòrr na b’ fheàrr na bhith air ar marbhadh le Minotaur – no le daoine craicte air a’ bhus ud!

Abair turas – bha mi an dùil a dhol gu dà dhùthaich – an Eadailt agus a’ Bhatacan ach fhuair sinn cothrom a dhol do na Tìrean Ìosail cuideachd – feumaidh sinn a dhol air ais latha de na làithean gus na trèanaichean is tramaichean Dùidseach fhaicinn!

Alasdair

 

Air a phostadh ann an rathaidean-iarainn thall thairis, Uncategorized | Air a thagadh , , , , | Sgrìobh beachd

Dhì-cheannaich cuideigin Eddie Van Halen! Turas dhan Ròimh IV #gàidhlig

Nuair a bha sinn san Ròimh, rinn sinn na rudan àbhaisteach a nì luchd-turais. Chaidh sinn dhan Bhatacan aon latha agus an ath latha chaidh sinn dhan Cholosseum agus dhan Fhòram.

Nis, nuair a tha a h-uile duine eile a’ smaoineachadh mun Cholosseum, bidh iad a’ smaoineachadh air Gladiator is mar sin air adhart. Bidh mi fhèin a’ smaoineachadh air roc prog oir bha an gaisgeach giòtair nach maireann Gary Moore uair na bhall den chòmhlan jazz fusion Colosseum II.

 

Bhithinn ag èisteachd ris a’ chlàr aca ‘Strange New Flesh’ air an t-slighe agam dhan sgoil aig fìor thòiseach nan 1990an. RABHADH SLÀINTE – na h-èist ri seo mur eil thu cleachdte ri prog – tha e ro làidir is ro neònach airson luchd-tòiseachaidh!

Gu mì-fhortanach, ge-tà, bha sinn a’ dol a dh’fhaicinn fear de na toglaichean àrsaidh as cudromaiche san t-saoghal an àite a bhith a’ dol gu consairt prog!

Ach cha robh a h-uile rud buileach dona oir airson a dhol ann, dh’fheumamaid a dhol air an trama!

Trama na Ròimhe

Tramaichdean na roimhe

Lìonra tramaichean na Ròimhe

Rinn sinn air a’ cholloseum anns an trama agus cha b’ fhada gus an robh sinn ann airson  turas treòraichte den cholloseum agus den fhòram.

Tha tòrr àiteachan nach eil cho mòr no cho math an da-rìribh ’s a tha iad a’ coimhead anns na leabhraichean no air TBh ach bha an Colloseum agus gu sònraichte am Fòram math fhèin.

Às dèidh sin, bha an t-àm ann a dhol air Meatro na Ròimhe.

Nis, feumaidh mi aideachadh gur e droch pheacaiche a th’ annam. Nuair a chaidh sinn dhan Bhatacan, bha sinn ann an cabhag uamhasach agus cha robh tìde againn tiocaid a cheannaich mus deach sinn air trèana agus mar sin, bhris sinn fear de na Deich Àitheantan air an t-slighe dhan chathair-bhaile naoimh. Ùbs!

Agus air an latha seo, bha dithis bhean-chràbhaidh air thoiseach oirnn san loidhne gus inneil-tiocaid a chleachdadh. Chuir iad 2 Euro a-steach ach cha do dh’obraich an t-innseal. Dh’fheuch sinne an uair sin agus fhuair sinn ar tiocaidean agus airgead nan cailleach-dubha air ais cuideachd. Dh’fheuch Jenny ri a thoirt air ais dhaibh ach bha an stèisean loma-làn mhathan-cnràbhaidh a bha a’ coimhead gu math coltach ri chèile. Ùbs a-rithist!

Tha meatro na Ròimhe gu math beag agus tha tòrr sa bhaile mì-thoilichte nach eil e a’ frithealadh barrachd den bhaile. Tha trì loidnichean ann (thatar a’ leudachadh loidhe C an-dràsta) ach ged a tha e a’ fritealadh prìomh bhaile a tha gu math cudromach gu h-eadar-nàiseanta, tha e nas lugha na an Tyne and Wear Metro ann ann sgìre a’ Chaisteil Nuaidh.

800px-Roma_-_mappa_metropolitana_(schematica).png

Rinn sinn air Termini, prìomh stèisean a’ bhaile airson rudeigin ri ithe agus lorg sinn àite a bha a’ reic biadh Sardinanach. Fhuair mi ròla le sgona chickpea a bha gu math coltach ris na tattie scones againn fhèin!

D5zTfePXoAA1UbR

Às dèidh biadh agus tòrr mòr cofaidh air leth math, rinn sinn air taigh-tasgaidh sgoinneil: Palazzo Massimo Alle Terme.

Abair taigh-tasgaidh! Tha e loma-làn nithean àrsaidh eachdraidheil ach mar rocair na seann sgoile, chunnaic mi rud no dhà a chòrd rium gu sònraichte. An tòiseach, ìomhaigh de Shocrates! Agus bha e a’ coimhead gu math coltach ris an DJ roc cliùiteach Albannach Tom Russell!

“Dust sa ghaoith, a dhuine” mar a chanadh Bill is Ted!

An uair sin, chunnaic mi rud eile ris nach robh mi idir an dùil – mosaic de dh’Eddie Van Halen air a dhì-cheannachadh!

Agus mur a robh sinn neònach gu leòr, cò a chunnaic mi an uair sin ach Pennywise bho Steven King’s IT – le afro!

Ma ionnsaich mi rud sam bith bhon turas agam, ’s e sin gun robh na daoine àrsaidh gu math coltach ruinn fhèin le prog rock agus metailt is fiolmaichean horror nan 80an. Most excellent!

Ri leantainn…

Alasdair

 

Air a phostadh ann an Metrothan, rathaidean-iarainn thall thairis, Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , , , , , , | Sgrìobh beachd

Rete filoviaria di Roma – Turas dhan Ròimh III #gàidhlig

Às dèidh an turais againn dhan Bhatacan, bha sinn gu math gu math sgìth. Ged is e dùthaich bheag bhiodach a th’ innte, bha sinn air tòrr mòr coiseachd a dhèanamh eadar na gàraidhean, an taigh-tasgaidh agus Bàisilig Pheadair.

Tha e sgìtheil cuideachd a bhith a’ coimhead air an uiread de dhealbhan is ìomhaighean ainmeil agus ailtearachd air leth – às dèidh greis, fàsaidh tu caran blasé leis gu bheil an uairead de dh’obraichean ealain is bling ann!

Bha sinn gu math feumach air rudeigin ri ithe is ri òl, ach ged a tha cafaidh ann an taigh-tasgaidh a’ Bhatacan, cha robh cothrom againn a dhol ann a chionn ’s gun robh sinn air turas- treòraichte. Bha sin a’ cur orm rud beag oir mar as trice, airson a ràdh gun do thadhal mi air dùthaich, tha mi a’ creidsinn gum feum mi cadal ann– no aig a’ chàr as ìsle, gum faigh mi srùbag ann!*

A dh’ aindeoin seo, ge-tà, bha mi a’ faireachdainn aig a cheann thall gun robh mi air tadhal air a’ Bhatacan agus chuir mi a-steach i dhan aplacaid Been a bhios a’ clàradh nan dùthchannan air an do thadhail thu.

img_1879

Seo na dùthcannan uile anns an robh mi gu ruige seo – 24% de dhùthchannan na Roinn Eòrpa agus 5% de duthchannan uile an t-saoghail a rèir Been

Leis a sinn, rinn sinn air an Eadailt a-rithist agus lorg sinn taigh-bìdh math faisg air làimh air prìs reusanta agus le deagh bhiadh. Nis, bha mi a-mach air na stereotypes mun Ròimh agus mun Eadailt agus tha dà eile dhiubh a tha gu math fìor nam bheachdsa.

Sa chiad dol a-mach, tha an cofaidh sgoinneil. Dh’òl mi an uiread de chofaidh air a’ chaid latha agam san dùthaich is gun robh mo làmhan air chrith! Cofaidh tè, cofaidh fuar, expressos is cappuccinos gu leòr agus seòrsaichean cofaidh gu leòr nach fhaca mi riamh roimhe ann an Alba – agus uile air leth saor.

Cuideachd, tha am biadh math fhèin cuideachd. Tha e furasta gu leòr pizza math fhaighinn taobh a-muigh na h-Eadailt ach tha am pasta ann an taighean-bìdh an seo sgriosail mar as trice – chan fhaigh thu ach glè bheag dheth,  tha e air a bhruich cus agus bidh e gu math daor – ged a tha pasta cho saor ’s a ghabhas. Gach turas a tha mi air a bhith san Eadailt, tha am pasta air a bhith sgoinneil – gu leòr ann, gun a bhith air a bhruich gu bàs agus air prìs reusanta.

Às dèidh biadh, rinn sinn air an taigh-òsta agus dh’fhàg mi Jenny an sin le deagh leabhar agus botal fìona agus chaidh mi fhèin a-mach a-rithist airson adventure mòr – busaichean-tràilidh na Ròimhe!

Mur eil fhios agad dè th’ ann am bus-tràilidh, ’s e a th’ annta ach carabad a tha letheach slighe eadar trama agus bus. Tha iad a’ ruith air uèirichean san aon dòigh sa bhios trama ach aig an aon am, tha iad a’ ruith air taidhrichean seach air rèilichean.

Bha siostam busaichean-tràilidh mòr san Ròimh uair agus bha e 137 km a dh’fhaid ann an 1957 ach chaidh a dhùnadh mean air mhean leis an loidhne mu dheireadh a’ falbh ann an 1972.

Gu fòrtanach, thill am bus-tràilidhean no am fiobus – gu sràidean na Ròimhe ann an 2005. Chan eil ach aon loidhne bus-tràilidh anns an Ròimh aig an ìre seo, an àir. 90 eadar Termini, prìomh stèisean bus na cathrach agus Largo Labia a tha 12 mìle a dh’fhaid.

‘S e an rud annasach mu na tràilidhean seo nach eil iad ann an uèirichean ann am meadhan na seann cathrach. Mar sin, nuair a tha a’ tighinn faisg air Termini, bidh iad a’ ruith air bataraidh seach air na uèirichean.

Dà bhus-tràlidh Ròmanach ann an Roma Termini

‘S e busaichean-tràilidh mòra a th’ annta – bendy-buses mar a chanadh tu sa Bheurla.

‘S e ‘bendy-buses’ a th’ anns na tràilidhean seo

Rinn mi air Termini air a’ bhus agus cha b’ e ruith ach leum dhomh a dhol air an tràilidh. Nuair a thòisich e, chuir e iongnadh orm cho sàmhach sa bha e agus cuideachd, cho luath ’s a bha e air luathachadh (acceleration) – is beag an t-iongnadh gur e an ’silent death’ am far-ainm a bh’ orra ann an Glaschu!

Chaidh sinn gu sàmhach luath tro shràidean a’ Bhaile Shiorraidh le fuaim socair nam motairean dealaineach a’ dèanamh crònan socair.

Aig deireadh na loidhne, thàinig mi far an tràilidh gus dealbh no dhà a thogail agus bha an dràibhear a’ coimhead orm mar gun robh mi às mo chiall! Nach eil fhios aige, mar dràibhear bus-tràilidh dè cho cool ’s a tha iad?!

Aig deireadh na loidhe

Nis, tha cuid a’ faighneachd am mair na tràilidhean san àm ri teachd. Le bataraidhean a’ sìor nas nas saoire, nach biodh e nas fhasa busaichean-dealaineach a bhith ann a ruitheas air bataraidhean seach air uèirichean os cionn (overhead wires)?

Chanainn ge-tà gum bi àite ann do na tràilidhean gu bràth oir ged a dh’fhàsas bataraidhean nas saoire is ged a nì iad astar nas fhaide is nas fhaide gach bliadhna, tha iad gu math trom, gu math cosgail agus chan eil bataraidhean iad idir cho uaine ri bhith a’ ruith air uèirichean.

Chan eil latha nam busaichean-tràilidh seachad agus tha mi a’ dèanamh fiughair ri aiseirigh nam tràilidh ann an Alba latha de na làithean – modh-còmhdhail a tha uaine, luath agus nach bidh a’ truilleadh an adhair.

Bus-tràilidh glèidhte à Glaschu

Alasdair

*An e dìreach mi fhèin a tha a’ faireachdainn mar seo, no an e rud cumanta a th’ ann??

 

Air a phostadh ann an busaichean-tràilidh, Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , , , , , | Sgrìobh beachd

Am Broc air slighe na fìrinne – turas dhan Bhatacan II #gàidhlig

Ged nach robh sinn air a bhith san Eadailt ach fad oidhche, dh’fhàg sinn an dùthaich tràth sa mhadainn agus chaidh sinn gu dùthaich eile . Cha robh sinn a’ dol fada, ge-tà, dìreach dhan Bhatacan.

Fhuair sinn an trèana gu Roma San Pietro, an stèisean as fhaisg air a’ Bhatacan. Cha do chosg e ach €1 an urra – rud a chuir iongnadh oirnn oir tha a’ cosg barrachd na sin a bhith a’ fiù ’s a’ coimhead air trèana ScotRail ann an Alba!

Bha fios againn gun robh sinn a’ dol gu doras Taighean-tasgaidh a’ Bhatacain seach gu Ceàrnag Pheadair ach bha e gu math doirbh a lorg agus choisich sinn timcheall air a’ Bhatacan taobh a-muigh a’ bhalla (am balla a chithear ann am Mission Impossible!) agus nuair a tha cabhag ort agus nuair a tha droch uisge ann, tha an dùthaich bheag seo a’ faireachdainn tòrr nas motha na tha i!

Vatican-City-Map-Detailed-View-768x586

A’ Bhatacan – tòrr nas motha na shaoileadh tu!

Bha sinn toilichte nuair a ràinig sinn an taigh-tasgaidh mu dheireadh thall airson ar turais. A bharrachd air a bhith a’ faicinn an taigh-tasgaidh, agus a’ Bhàisilig, bha sinn air turas sònraichte far am faiceamaid Gàraidhean na Bhatacain cuideachd – àite a tha prìobhaideach mar as àbhaist.  Nuair a tha dùthaich cho beag, tha e cudromach gum faigh thu cothrom gu leòr dhith fhaicinn agus chan e dìreach oisean dhìth!

Nuair a chaidh sinn a-steach dhan Bhatacan, bha e follaiseach gun robh sinn ann an dùthaich eadar-dhealaichte. Bha àireamhan clàraidh eadar-dhealaichte air na carabadan uile sa Bhàtacan agus chunnaic sinn càraichean poilis agus einnsein smàlaidh aig feachdan na Bhatacan. Tha bogsaichean puist airson Post Vaticane cuideachd – an t-seirbheis puist aig a’ Bhatacan agus tha iad a’ dèanamh nan Euros aca fhèin cuideachd. Agus gu dearbh, tha bratach aca cuideachd.

 

 

Chuir e iongnadh orm cho mòr sa tha na gàraidhean – tha iad tòrr nas motha na tha iad a’ coimhead air a’ mhapa agus chan eil iad idir cho còmhnard sa tha iad a’ coimhead. Tha iad loma làn ìomhaighean agus tha modail ann de shrine Lourdes.

Ged nach eil creideimh agam, bha ùidh shònraichte agam ann an shrine Lourdes oir ‘s ann a tha an sgrìobhadh air ann an Occitan. A rèir coltais, cha robh Fraingis aig an tè ris an do nochd Muire ann an Lourdes agus bhruidhinn Muire rithe san Occitan.

IMG_1457

A thaobh còmhdhail tha helipad ann agus cuideachd stèisean rèile. Tha an lìonra-rèile as lugha san t-saoghal aig a’ Bhatacan le dìreach aon stèisean agus beagan slatan de thrac! Ged nach robh cothrom gu bhith againn a dhol air trèana ann, bha mi an dùil gum faiceamaid an stèisean.

Vatican_City_Railway

Leughar barrachd mu rathad-iarainn a’ Bhatacain agus nam meanbh-stàitean eile sa phost-bloga seo – Trèana Dhè – Rathaidean-iarainn ann am mion-stàitean na h-Eòrpa.

Mar a thachair e, chan fhaca sinn an stèisean idir oir a rèir coltais, cha ghabh fhaicinn bhon ghàrradh!

Ged a tha stèisean sa Bhatacan, cha robh i ga chleachdadh cus agus airson iomadh bliadhna, cha robh seirbheis sam bith ann do luchd-siubhail, dìreach beagan bathair an siud ’s an seo. Dh’atharraich sin beagan bhliadhnaichean air ais, ge-tà, agus tha trèana a’ ruith ann gach Disathairne as t-samhradh mar phàirt de thuras eadar a’ Bhatacan agus Castel Gandolfo, dachaigh samhraidh a’ Phapa. Bu toil leam fheuchainn latha de na làithean.

Ach ged nach robh cothrom agam a dhol air rathad-iarainn a’ Bhatacan “slighe na fìrinne” mar a th’ agam air, bha cothrom gu bhith agam a dhol air bus-tràilidh nas fhaide air adhart air an aon latha!

Ri leantainn…

Alasdair

*Sa Ghaeilge, tha “sli na fìrinne” a’ ciallachadh bàs…

 

 

Air a phostadh ann an rathaidean-iarainn, rathaidean-iarainn thall thairis, Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , , , | Sgrìobh beachd

Thàinig, Chunnaic, thug buaidh! Turas dhan Ròimh 1 #Gàidhlig

Chaidh sinn dhan Bhaile Siorraidh – an Ròimh – bho chionn goirid gus coimhead air na h-àiteachan ainmeil – a’ Bhatacan, an Colosseum agus mar sin air adhart. Ach a bharrachd air sin, bha mi ag iarraidh na trèanaichean, tramaichean agus tràilidhean fhaicinn agus ionnsachadh mun t-siostam còmhdhail aca.

An Leonardo Express – an trèana eadar Roma Termini agus Port-adhair Leonardo Da Vinci

Thòisich an turas againn le plèana gu Amsterdam. Ged a bha sinn a’ dol gu dùthaich bhlàth ann an Ceann a Deas na h-Eòrpa, bha mi a’ leughadh leabhar air a’ phlèana mu eilean gu math fuar gaothach ann an iar-thuath na h-Eòrpa – na Blascaodaí ann an Èirinn. Leugh mi leabhar Peig ann an Eivissa (Ibiza) dhà no trì bliadhnaichean air ais is mar sin, an turas seo, cuir mi romhan the Western Island le Robin Flowers (Bláithin) an turas seo!

Bha am plèana againn air dheireadh a’ ruigsinn Amsterdam Schiphol agus bha againn ri ruith dhan ath phlèana. ‘S e port-adhair air leth fhèin mòr a th’ ann an Schiphol agus bha againn ri ruith gun sgur fad lethuair a thìde gus am plèana againn a ghlacadh agus is gann gun do ghlac sinn am plèana againn aig a’ cheann thall.

Nuair a ràinig sinn an geata mu dheireadh thall, bhruidhinn mi ri Sasannach a bha na sheasamh rim thaobh.

“Duilich a charaid” arsa e, “chan eil Dùidsis agam!”

Tha seo dìreach a’ dearbhadh gu bheil mo chuid Beurla a’ dol am miosad!

Nuair a ràinig sinn Port-adhair Leonardo Da Vinci, ghlac sinn an trèana dhan taigh-òsta againn. Tha roghainn ann eadar trèana luath gu meadhan a’ bhaile air €14 no trèana nas saoire gu iomall a’ bhaile air €8 Euro. Ghlac sinn an trèana shaor oir bha sinn ag amas air stèisean Trestevere seach air Termini – Glaschu Mheadhain na Ròimhe!

Bha dà rud cool mun turas. Sa chiad dol a-mach, ’s e trèana double decker a bh’ innte. San dàrna àite, tha adan sgoinneil aig stiùirichean nan trèanaichdean – gu math snasail agus seann sgoil!

Aig an stèisean, chunnaic sinn trama Ròmanach airson a’ chiad uair. Mar a bhiodh tu an dùil airson prìomh bhaile, tha measgachadh ann de dhiofar dhòighean còmhdhail – trèanaichean, meatro, busaichean agus fiù ‘s busaichean-tràilidh. Tha na prìsean gu math ìosail cuideachd – €1.50 airson 1 turas trèana/trama/meatro agus/no suas ri 100 mionaid air seirbheisean bus agus €7 airson tiocaid fad latha. Abair bargan an taca ri Alba!

Choisich sinn an uair sin dhan taigh-òsta agus mhothaich sinn gun robh dà stereotype mun Ròimh fìor. Sa chiad dol a-mach, bha na dràibhearan craicte agus cha robh iad a’ toirt mòran feart air na pedestrian crossings. San dàrna àite, tha am moped gu math mòr-chòrdte sa bhaile. Chunnaic sinn barrachd san Ròimh ann an lethuair a thìde na chunnaic mi nam bheatha ann an Alba.

Nuair a ràinig sinn an taigh-òsta, bha sinn toilichte fhaicinn gu bheil an Ròimh gu math coltach ri Glaschu oir bha àite air taobh eile na sràide a bha coltach ri gasworks Pròbhain! (Ach cha robh postair Mr Happy le “Glasgow’s Miles Better” ann gu mì-fhortanach….)

Às dèidh cuairt gu meadhan a’ bhaile agus turas air bus fosgailte an luchd-turais, rinn sinn air a’ Bhatacan. Tha mi beò-ghlacte le meanbh-stàitean – microstates – dùthchannan fìor bheag. Tha còig ann san Roinn Eòrpa, A’ Bhatican, Monaco, Andorra, San Marino agus Liechtenstein agus ’s e a’ Bhatacan an tè as lugha aca.

Nis, tha mi air Ceàrnag Naomh Pheadair fhaicinn air an TBh iomadh turas ach tha e coimhead gu math eadar-dhealaichte nuair a chì thu e an a-rìribh agus bha greis ann mus do thuig mi gun robh sinn ann!.

Ceàrnag Pheadair, A’ Bhatacan

Ged is e dùthaich fìor bheag a th’ anns a’ Bhatacan, chan eil mòran dhith fosgailte dhan t-sluagh. A bharrachd air Ceàrnag Pheadair, Bàislig Pheadair agus an Taigh-tasgaidh, tha a’ mhòr-chuid den dùthaich dùinte dhan phoball mar as trice.

Mar sin, bha mi air tiocaidean a chur air dòigh airson an ath latha airson a dhol air turas sònraichte de Ghàradh na Bhatacain gus am faicinn barrachd den dùthaich bhig sgoinneil seo!

Abair latha – ceithir dùthchannan ann an aon latha – Alba, na Tìrean Ìosail, an Eadailt agus a’ Bhatacan uile!

Ri leantainn…..

Alasdair

Air m’ i-pod: The Hooters One Way Home (1987). Pop-roc foirfe à Philidelphia!

An leabhar agam: The Western Island, Robin Flowers.

 

Air a phostadh ann an rathaidean-iarainn, rathaidean-iarainn thall thairis, Uncategorized | Air a thagadh , , , , , , , , | Sgrìobh beachd